19 Чэрвень, аўторак

Вы тут

Друкуецца ў «Маладосці»


Алёна Беланожка. Зорка Ракхігархі

Урывак з аповесці

У 2012 годзе «Маладосць» друкавала яе авантурную іранічную аповесць «Чамадан з кракадзілавай скуры». З таго часу чытачы пыталі, ці будзе працяг — так ім спадабаліся прыгоды Аліны. І вось ён, працяг. Тая самая Аліна гэтым разам мае справу з каштоўным каменем, які нейкім чынам спачатку трапіў да яе, пасля знік, пасля...

«Любыя супадзенні з рэальнымі падзеямі і персанажамі — выпадковыя», — папярэджвае аўтар.

Аліна ўвайшла ў хату, адсунула дзядулеў куфар, адкінула дзверцы склепа і наставіла на генерала пісталет.

Але знізу, са змроку, на Аліну з жахам паглядзеў не Шандар Сінгх, а звязаны Юрок з рушніком у роце.

— Ты што тут робіш, паскуднік? — абамлела Аліна. Юрок мыкнуў і закалаціўся ў паніцы.

— Ну што — «мы-ы-ы-ы»? — абурылася Аліна. — Зачыню цябе тут і з'еду дадому на паўгода, і ператворышся ты ў мумію, і сточаць цябе мышы!

Юрок жаласна піскнуў ды заматляў галавой. Аліна спусцілася ў склеп і выняла з рота небаракі ручнік.

— Гавары! А то ў міліцыю пазваню. Чаго ты сюды ўсунуўся?

— Ну... па агурочкі...

— Па якія агурочкі, галава твая — гарбуз? Я тут бываю гады ў рады, страха хутка абваліцца — няма каму і калі рамантаваць, агарод лазняком парос, якія агурочкі?

— Салёныя... Думаў — у склепе ёсць...

Аліна схапіла Юрка за вуха і прыставіла да яго шыі пісталет:

— Дзе генерал?

— Такі вусаты?

— Вусаты-валасаты! Дзе?

— Не ведаю. Звязаў мяне і збег. Ударыў балюча! Па галаве! А я ж толькі па агурочкі... каб закусіць! Не страляй! Не забівай!

Аліна заткнула пісталет за пояс і развязала Юрка. Той дастаў з кішэні бутэльку гарэлкі. Бутэлька рассыпалася на аскепкі, — гарэлка пацякла Юрку на фуфайку.

Той заплакаў.

— Разбіў! Чорт вусаты. Разбіў маю бутэлечку! Ух, я яму! Па зубах дам! — замармытаў ён.

— А ну, давай адсюль, хутка! — Аліна схапіла Юрка за карак і пацягнула наверх, а выцягнуўшы, адвесіла добрага выспятка. — Пайшоў прэч! Нават блізка сюды не падыходзь! Агурок ты малахольны! Дзе мне зараз шукаць майго генерала? Яго ж тут ваўкі з'ядуць, будзе міжнародны скандал!

— Ты па слядах ідзі, — сказаў Юрок і шморгнуў носам. — Па снезе. Снег свежы.

— Зараз як дам! — замахнулася Аліна, але біць недарэку не стала. Яна выбегла на двор і ўбачыла ланцужок слядоў, што цягнуўся ад хаты праз поле ў бок Стараселля.

— Дык гэта ж твае сляды! — крыкнула яна.

— Не мае. Я агародамі ішоў, з Лапнікаў...

— Дзверы за сабой зачыні! Будзеш красці — у міліцыю здам! — пракрычала Аліна Юрку, скокнуўшы за руль, і націснула на газ. «Буцэфал» сарваўся з месца.

— Няма тут чаго ўжо і красці, — сумна прабубніў Юрок услед аўтамабілю і пацягнуўся дадому.

Пад'ехаўшы да Стараселля, Аліна спыніла аўтамабіль і моцна задумалася.

— Цікава, куды ён мог пайсці? ФАП зачынены, у інтэрнаце — канікулы, пуста... Проста да людзей? Засталося толькі чакаць...

Аліна заглушыла матор і прыслухалася. Да яе вушэй даляцелі крыкі, якія чаргаваліся з адборнымі мацюкамі. Нешта вельмі цікавае адбывалася
ў тым баку, адкуль даносіўся шум. Аліна вырашыла пад'ехаць бліжэй — і праз хвіліну спынілася акурат насупраць Немчыкавага жылля.

У двары каля дома разгарнулася дзіўнае відовішча: старасельскія мужыкі самкнуліся шчыльным колам, а ў цэнтры стаяў і раз'юшана размахваў паленам Шандар Сінгх.

Аліна выняла пісталет ды рынулася ў гушчу падзей — і, трэба сказаць, вельмі своечасова!

— А ну-тка, хлопцы, выпускай на яго Джокера! — крыкнуў Немчык.

Пара мужыкоў падбегла да клеткі, абсыпанай трэскамі. Пасярод яе горда сядзеў вялікі бабёр з разумнымі вачыма. Выпусціць яго мужыкі не паспелі.

— Усе назад! — закрычала Аліна і зрабіла папераджальны стрэл у неба.

Усе замерлі, павярнулі галовы да Аліны і адразу ж, без лішніх угаворванняў, адышліся назад.

— Як ён тут апынуўся? — дзяўчына паказала ствалом на Сінгха, які таксама замёр — з паленам, ускінутым над галавою.

Мужыкі, на ўсялякі выпадак, маўчалі.

— Расказвайце, кажу, а то буду страляць! — крыкнула Аліна.

Наперад нерашуча выйшаў Немчык. Ён з недаверам паглядзеў на Аліну, на пісталет, які яна сціскала ў руках, і паведаміў:

— Гэты... Шындур, ці як яго... Прыйшоў, пагрукаў у акно... спытаўся пра нейкую Аліну, а ў нас ніякай Аліны і няма. Ну, бачу: у яго кроў на галаве. Давай, кажу, дапамагу табе! Самагонам рану яму прамыў, стопку наліў, закусіць даў — ён жа змерз увесь. Кажу: грэйся, адшукаем тваю Аліну. Ну — мужыкам пазваніў... Падцягнуліся. Генка вось — па-англійску трохі шпрэхае. Спыталіся ў яго, ці гуляе ён у карты... ну, тое-сёе... ён прайграўся. Кажу: бранзалет свой давай! А ён падскочыў, схапіў палена ды давай ім махаць. Ну, хлопцы — да яго, каб суняць. А тут якраз і ты. Твар нейкі ў цябе знаёмы... Ты не з Сякеркі будзеш?

— Я зараз як вазьму сякерку! — абурылася Аліна. — Міліцыі на вас няма!

— А што — усё чэсна... — сказаў Немчык.

— Я вам пакажу — чэсна! — Аліна махнула ствалом на двух мужыкоў, што стаялі з краю. — Вы двое! Звяжыце іншаземнага грамадзяніна.

— Чым? — спыталіся мужыкі.

— Вяроўкай, чым! Немчык, дзе вяроўка ў цябе?

— У хляве, — шчыра прызнаўся Немчык, хаця вяроўка была і не яго.

— Вазьміце вяроўку і звяжыце! А ты — не варушыся! — загадала Аліна Шандару. Той кінуў палена ў снег.


Святлана Курганава. Ваўчыца

Урывак з апавядання

Святлана вучыцца ў Інстытуце журналістыкі БДУ і працуе рэдактарам у часопісе «Маладосць». Вядзе калонку «НеФармат» пра фантастыку і піша тое, што пішацца. Прыняла ўдзел у конкурсе маладых літаратараў «Першацвет» і ўвайшла ў лік фіналістаў.

Ужо даўно было цёмна, але Кан толькі прыйшоў з кузні. На лаве стаялі абкручаныя ручніком чыгуны з кашай і мясам. Было бачна, што абодва заварочвала Эва, — злева направа. Дачка заўсёды заварочвае ручнік справа налева.

Маленькая служка цяпер у хаце рабіла ўсё сама — як двухжыльная. Эва глядзела за гаспадаркай, выходжвала Канаву дачку і нават ірвалася дапамагаць самому Кану, але хто пацягне кволую драбязу ў кузню!

А почырк у Эвы быў роўны і чысты, быццам дзяўчынка адвучылася гадоў пяць у гарадской школе.

Эва з'явілася ў яго два гады таму. Знайшоў замораную дзяўчынку ў лесе напрыканцы лета.

Яна сядзела каля сцяжынкі, якая вяла ў іх вёску, і плакала. Ён бачыў яе ў суседнім селішчы — у старасты працавала за ежу, дапамагала рыхтаваць пасаг для дачок: вышывала, ткала, шыла. Пасля стараста дачок выдаў замуж, дзяўчо стала непатрэбнае — і яго выкінулі на вуліцу. Эва пайшла не ў суседнюю вёску, а ў лес. І жыла ў лесе на працягу месяца ці крышачку больш. Цёткі хадзілі ў лес, бо шкадавалі, але да сябе не бралі: сваіх ратоў хапае.

Дзяўчынцы магло быць ад васьмі да чатырнаццаці. Слабенькая, худзенькая, без пухлых дзіцячых шчок, з непрыгожа пазначанымі скуламі.

Той раз было туманна і мокра. Па лесе шнарылі цёткі — раней баяліся ў такое надвор'е ісці, але апошнім часам асмялелі. Казалі: у лесе ціха стала.

А Эва сядзела каля сцяжынкі і плакала.

— Пойдзеш да мяне служкай? У мяне на гаспадарцы толькі дачка засталася. Не спраўляецца, — ён сядзеў перад маленькай абарванай дзяўчынкай на кукішках і глядзеў на яе.

— Вы біць будзеце... балюча? — яна пыталася гэта сур'ёзна, гледзячы на яго падазрона і з кволай надзеяй.

...Падлеткі білі маленькае ваўчаня. Гэта ж яшчэ невялікі воўк: не страшна. Яго можна карміць, запрагаць у каляску і прымушаць цягнуць цяжкія бідоны з вадой. Потым можна даць трохі ежы, каб не здох, пасадзіць на ланцуг і весці паказваць дзяўчынкам. А потым можна паказаць, як ён — герой — забівае зласлівага ваўка. Няважна, што гэта яшчэ бяскрыўднае ваўчаня.

— ...Мядзяк у тыдзень, мая ежа і вопратка. Будзеш працаваць разам з дачкой — як дачка. Я ж яе — не б'ю.

Яна паднялася і працягнула руку:

— Эва.

Выхаваная. Зусім як яго Ханка.

— Буду тваёй жонкай, Кан. Больш няма куды падацца. Толькі ведай: руку на мяне не падымеш, — Ханка тады стаяла ганарлівая, хоць і з абгарэлай касой, адкінутай за спіну, каб не тузаць і не плакаць.

Ён тады яшчэ падумаў, што ўсе сваіх баб б'юць — і нічога. Але назваць яе, Ханку, бабай, той, што гатова цярпець, калі яе цягаюць прылюдна за касу...

— Пальцам не крану, — абяцаў ён. Ханка была прыгожая нават з абгарэлай у пажары касой, спраўная, з залатымі рукамі. Была — як прут, які гнецца, але не ламаецца. Кранеш з сілай — і табе ж самому па лбе прыляціць.

Зрэшты, і без гэтага ніколі не крануў бы, не абразіў: тое, што захапляе, аберагаюць, а не спрабуюць зламаць.

Дзяўчынка-заморак глядзела на яго сур'ёзнымі вялікімі вачыма.

— Кан, — ён акуратна паціснуў велічэзнай лапай каваля маленькія дзіцячыя пальчыкі.

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Калі адукацыя «захрасне» ва ўчарашнім дні, лічбавае грамадства не свеціць

Калі адукацыя «захрасне» ва ўчарашнім дні, лічбавае грамадства не свеціць

Лічбавая трансфармацыя — не мода і не часовая з'ява.