19 Чэрвень, аўторак

Вы тут

У матуліных вышыванках


«На здымку, які зроблены на пачатку 1959 года ў горадзе Косава Івацэвіцкага раёна (дзе я тады працавала настаўніцай беларускай мовы і літаратуры, а мой муж Вікенцій Мароз — дырэктарам Косаўскага дзетдома), — піша Дзіна Канстанцінаўна МАРОЗ з вёскі Даманава Івацэвіцкага раёна, — нашы сыны — старэйшы Алег, якому хутка восем (злева), шасцігадовы Вова і маленькі Колька, якому ідзе першы гадок. Дзе асабліва якой адзежыны можна было купіць у той час? Гэтыя белыя кашулькі, што на маіх старэйшых, я вышыла сама чырвонымі і чорнымі ніткамі. Тады не стаяла пытанне падкрэсліць, што мы беларусы, мы імі былі па азначэнні. Проста, каб было прыгожа. Калі глянуць у рэтраспекцыі, можа, і тыя вышыванкі спрычыніліся да таго, што Вова стаў беларускім пісьменнікам Уладзімірам Марозам? Адно можна сцвярджаць пэўна — уся наша сям'я-радзіна, сёння ўлучна з унукамі ад чатырох сыноў і праўнукамі — былі і ёсць беларусамі.


Шаноўныя мамы і таты, бабулі і дзядулі! Шчыра запрашаем вас прыняць удзел у конкурсе «Беларусікі». Дасылайце здымкі вашых дзетак, унукаў, а можа, нават і праўнукаў (з невялічкім аповедам) на адрас «Звязды». Але адна ўмова — каб, зірнуўшы на фота, адразу ж можна было зразумець, што гэта беларусік. Арыгінальнасць і творчы падыход вітаюцца! Аднаго з герояў, якога мы ўбачым на здымках, чакае прыз! 

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Калі адукацыя «захрасне» ва ўчарашнім дні, лічбавае грамадства не свеціць

Калі адукацыя «захрасне» ва ўчарашнім дні, лічбавае грамадства не свеціць

Лічбавая трансфармацыя — не мода і не часовая з'ява.