Вы тут

Розныя кампаненты


Мяккасць ліній і слоў Алены Зінскі

Неаднойчы ў нашым выданні абмяркоўвалася тэма развіцця і папулярызацыі маладога мастацтва ў краіне. Маладыя аўтары ў прамым сэнсе перасталі хавацца за спінамі старэйшага пакалення ды пачалі прапаноўваць і, што вельмі важна, рэалізоўваць арыгінальныя ідэі.


Мастачка Алена Зінскі

У Беларусі з’яўляюцца мастакі, якія без дапамогі нейкіх спецыяльных структур арганізоўваюць праекты і прасоўваюць сваю творчасць. Яркі прыклад такога падыходу — мастачка і паэтка Алена Зінскі. Яна аўтар паэтычнага зборніка «Запiскi ў шляху», суаўтар анталогіі «Калі ўяўляю Лондан...», аўтар знакамітага блога аб паэзіі і мастацтве «Пералётная птушка».

Сёлета Алена Зінскі прадставіла сваю першую выстаўку з філасофскай назвай «Часткі цэлага» (праект ладзіўся ў Мастацкай галерэі імя Міхаіла Савіцкага). Чапляла шчырасць: аўтар цалкам адкрыла душу для гледача, які хацеў зразумець, пра што яе творы. У прадмове да праекта было напісана, што экспазіцыя — гэта запрашэнне да знаёмства. Так і адбылося.

— Калі я толькі пачынала захапляцца жывапісам, мне хацелася розных гісторый, — расказвае Алена Зінскі. — Таму мае работы ніколі не былі безэмацыйнымі альбо імгненнымі — у іх адлюстравана жыццё, як яго адчула я сама. У маіх творах можна сустрэць людзей, розных істот, якія складаюць наш свет, робяць яго светлым і добрым. Я вельмі люблю якасную паперу. Мне здаецца, што менавіта яна надае карціне вытанчанасць, гармонію. Я натхняюся колерам. Некаторыя мае карціны напісаны на індыйскай паперы. Яна адрозніваецца тэкстурай, з ёй няпроста працаваць, але вынік таго варты: спалучэнне фарбаў на ёй — таксама мастацтва. Нават свайго роду даследаванне: адзін колер можа прыгожа дапаўняць іншы альбо, наадварот, наогул сапсаваць эфект папярэдняга.

«Terra» (алейная пастэль), 2017 г.

Алена захапляецца не толькі мастацтвам, але і паэзіяй і пастаянна ў пошуках ідэй. Калі пачытаць яе вершы, адчуваеш, што некаторыя сцэны сюжэтаў ты ўжо бачыў на яе мастацкіх творах. Жывапіс мастачкі абстрактны, але ты ўсё роўна адчуваеш мяккасць слоў і мастацкіх ліній.

— Я вельмі люблю абстрактнае мастацтва, таму што яно падобна да паэзіі, — адзначае Алена. — Калі гаворым пра мастацтва, то разумеем, што ў ім павінна быць захаваная гісторыя; калі разважаем пра паэзію, разумеем, што аўтару важна захаваць эмоцыю. Таксама і абстрактны жывапіс фарміруе эмоцыю, адлюстроўвае, што ўнутры. Аднак я адчуваю абсалютна розныя эмоцыі, калі працую са словам і з фарбамі. Калі я пішу вершы, то вельмі напружваюся, засяроджваюся на дэталях, а калі малюю — цалкам расслабляюся, сыходжу ў творчасць і абстрагуюся ад асяроддзя. Гэта па-свойму рэфлексія, я паглыбляюся ў той свет, застаюся сам-насам з думкамі і творчасцю. Атрымліваецца, што ў працэсе творчасці, як літаратурнай, так і мастацкай, удзельнічаюць абсалютна розныя кампаненты маёй істоты.

Цікава назіраць і за тым, як Алена свае творы афармляе. Вы не ўбачыце карцін у простых, звычайных рамах. У мастачкі ёсць твор пад назвай «Aqua», невялікі па памеры, але ж аздоблены маштабнай адмысловай рамай: мастачка лічыць, што вада і рыбы — гэта часткі вялікага свету, сапраўды бязмежнае царства, пра што павінна сведчыць годная аправа.

Тое ж і з назвамі твораў: калі Алена шукае назву для карціны, то быццам прыдумляе загадку, якую глядач, калі ў яго будзе жаданне, зможа разгадаць. Аўтар не любіць выпадковасцяў, усе назвы яе работ былі дакладна прадуманымі. А вось пра гледача падчас працы Алена не думае. Таксама ніколі не просіць гледачоў адгадваць сваю ідэю: і ў літаратурнай творчасці, і ў мастацтве яна любіць сам працэс. Для яе самая істотная гармонія — паміж сабой і тым, што яна робіць. Алена ўпэўнена, што, калі ўкладаеш у твор душу, ён будзе ацэнены.

«Часткі цэлага» (калаж с элементамі алейнай пастэлі), 2017 г

Асноўную частку твораў Алены Зінскі складаюць калажы і партрэты. Партрэты прыцягваюць, нібы ў іх схаваны важны сакрэт, які можаш разгадаць менавіта ты.

— У мяне ёсць аўтапартрэт, які я напісала шмат гадоў таму. І дзіўна: тады я не была падобная да сябе. А цяпер, калі прайшоў час, я копія таго, што можна ўбачыць на партрэце, — кажа мастачка. — Ведаеце, гэта нейкае прадчуванне, разуменне таго, якім ты хочаш бачыць сябе ў будучыні. Я заўважаю, як мастацтва, якое сталее, становіцца актуальным, цікавым і жывым. Яно абрастае рознымі гісторыямі, якія здараюцца як з самой карцінай, так і з яе аўтарам, у ім з’яўляецца шмат новых сэнсаў. Калісьці даўно я намалявала цяжарную дзяўчыну. Гэта была мая студэнтка. Калі я пісала карціну, у нас зайшла гаворка пра тое, што падчас цяжарнасці ў жанчыне жыве два сэрцы, і гэта было дзіўна для мяне. Праз шмат гадоў, калі сама зацяжарыла, адчула ўсю энергію гэтай карціны, быццам сама стала яе часткай.

Мастачка працягвае развіваць сваю паэтычную і мастацкую творчасць, жадае паўдзельнічаць у рэспубліканскіх праектах і паспрабаваць свае сілы на вялікай выставачнай пляцоўцы.

Вікторыя АСКЕРА

Фота Вікторыя Аскера

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Уладзімір Краўцоў пра тое, як будзе развівацца Гродзенская вобласць

Уладзімір Краўцоў пра тое, як будзе развівацца Гродзенская вобласць

Кіраўнік Гродзенскай вобласці — аб розніцы паміж усходам і захадам, паразуменні фермераў і буйных агракомплексаў, спосабах прыцягнення турыстаў і прыватнай ініцыятыве ў рэстаўрацыі будынкаў.

Грамадства

Смеццевы калапc: рэальная пагроза?

Смеццевы калапc: рэальная пагроза?

Як у нашай краіне вырашаецца праблема з утварэннем і ўтылізацыяй адходаў.

Грамадства

У Мінск прыляцела даўгахвостая кугакаўка

У Мінск прыляцела даўгахвостая кугакаўка

Сенсацыя ў свеце беларускай фаўны — у Мінск прыляцела сава-«чырванакніжніца».

Грамадства

Колькі прадуктаў і адзення нам неабходна для нармальнага жыцця?

Колькі прадуктаў і адзення нам неабходна для нармальнага жыцця?

Колькі малака і яек беларус ужывае за месяц?