21 верасня, панядзелак

Вы тут

Карэспандэнт "Звязды" правёў адзін дзень з дырэктарам гімназіі


«Зараз адпраўлю да дырэктара!» У каго ў школьныя гады не замірала сэрца ад адной гэтай фразы, нават калі яна была адрасавана іншым? Дырэктар бачыўся ўвасабленнем Вярхоўнага суда ў адной асобна ўзятай міні-рэспубліцы. Ды што раней, нават цяпер, калі школьная пара даўно ў мінулым, падыходзячы да кабінета дырэктара, адчуваеш пэўнае трапятанне. Аднак мы набраліся смеласці і «папрацавалі» разам з дырэктарам сталічнай гімназіі, каб даведацца, наколькі ўяўленне аб гэтай пасадзе адпавядае рэальнасці, што адрознівае сучасных дзяцей ад папярэдніх пакаленняў і ці ганарова цяпер быць педагогам.


Іры­на Ва­лер'­еў­на ся­род сва­іх вы­ха­ван­цаў.

Крэда перфекцыяніста

Працоўны дзень Ірыны Валер'еўны ДАНЯНКОВАЙ пачынаецца а палове восьмай раніцы. Дырэктар гімназіі №37, якая знаходзіцца ў мікрараёне Сухарава, стараецца прыходзіць у сваю «вотчыну» адной з першых. І адразу ж нельга губляць ні хвіліны: па дарозе — беглы агляд тэрыторыі, потым — абавязковы абыход будынка гімназіі. Ірына Валер'еўна прызнаецца з усмешкай, што любіць усё кантраляваць асабіста: і як кветкі прапалолі, і як справаздачы склалі, і як урокі правялі.

— Я, бывае, праходжу па калідорах гімназіі, спецыяльна калі ідуць заняткі, і прыслухоўваюся, дзе якая абстаноўка. Хачу бачыць рэальную, а не «паказальную» карціну.

Па-сапраўднаму працоўны дзень у дырэктара пачынаецца з прывітання вучняў. Разам з дзяжурным класам Ірына Валер'еўна ў холе сустракае дзяцей, на тварах якіх замест хмурнага соннага выразу адразу ж з'яўляюцца ветлівыя ўсмешкі: гімназісты ведаюць, як трымаць марку. Тут жа да дырэктара могуць звярнуцца і бацькі. Нефармальнасць абстаноўкі істотна аблягчае працэс камунікацыі, так што ўсе пытанні, якія ўзнікаюць, можна хутка вырашыць.

— На мой погляд, добрага кіраўніка адрознівае жаданне разабрацца ў праблеме. Не проста ад яе як мага хутчэй пазбавіцца, а менавіта дайсці да вытокаў, не важна, будзе гэта канфлікт паміж вучнямі, сутыкненне падлеткаў з настаўнікам ці асабістыя прэтэнзіі адміністрацыі. Напрыклад, учора прыйшлі да мяне бацькі з просьбай перавесці дзіця ў іншы клас. Гэта абсалютна не цяжка, але ж і праблему, якая выклікала такое жаданне, не вырашае. Пачалі высвятляць, сабралі ў маім кабінеце цэлае пасяджэнне: двух хлопцаў, якія пасварыліся, іх бацькоў, класных кіраўнікоў, сацыяльнага педагога. У выніку — былыя «ворагі» паціснулі адзін аднаму рукі. А калі б адразу, не разабраўшыся, перавялі вучня ў іншы клас, сваркі б працягнуліся. Так што да прыняцця ўсіх рашэнняў трэба падыходзіць вельмі абдумана, у рабоце з дзецьмі дробязяў не бывае.

Дарэчы, і сапраўдныя нарады ў кабінеце дырэктара справа даволі частая. Пераважна з намеснікамі, як штотыднёвыя па графіку, так і тэрміновыя, штодзённыя. Не праходзіць і 10 хвілін, як у кабінет дырэктара нехта заходзіць з чарговай просьбай, скаргай або прапановай. Але ж акрамя надзённых спраў ёсць яшчэ велізарны пласт дакументаў.

— Часам я прашу сакратара хоць бы гадзіну нікога да мяне не пускаць, выключэнне толькі калі нельга адкласці. Я ніколі нічога не падпісваю не гледзячы. Мне трэба паглыбіцца ў сутнасць таго, што я чытаю, зразумець. Гэта ж тычыцца і ўсіх указаў і дырэктыў, — расказвае Ірына Валер'еўна, паказваючы акуратныя папкі, якія мільгаюць каляровымі стыкерамі са шматлікімі паметкамі.

Двор гім­на­зіі ўпры­гож­ва­юць квет­кі. Са­браць іх на­сен­не, каб вяс­ной зноў за­стра­ка­це­лі клум­бы — кло­пат тэх­су­пра­цоў­ніц. Гэ­ты мо­мант так­са­ма не за­ста­ец­ца па-за ўва­гай Іры­ны Да­ня­нко­вай.

Гонар за выбар прафесіі і ўсяго адзін мінус

Дарэчы, адміністрацыйныя абавязкі не перашкаджаюць Ірыне Валер'еўне вылучаць час для свайго сапраўднага паклікання — выкладання.

— Наогул мая любоў — гэта матэматыка. Вельмі люблю і сама разбірацца ў гэтым прадмеце і вывучаць яго разам з дзецьмі. Аднак гэта навука, якая патрабуе глыбокага пагружэння, пастаяннай увагі, таму за яе ў гэтых абставінах я брацца не рашаюся. Выкладаю інфарматыку ў 6—7-х класах. Якраз бліжэй знаёмлюся з дзецьмі ў пачатку іх шляху ў якасці сапраўдных гімназістаў, якія вытрымалі ўступныя выпрабаванні і першы год вучобы. Атрымліваецца, што яны ўсе «праходзяць праз мае рукі», — усміхаецца Ірына Валер'еўна. — Не магу ўявіць сваё жыццё без урокаў. Што я буду ведаць пра дзяцей і пра жыццё гімназіі, калі сустракацца з вучнямі буду толькі на лінейках?

Гучны званок перапыняе нашу гутарку — надышоў час адпраўляцца на ўрок. Шосты клас ужо заняў свае месцы за камп'ютарамі. На ўсіх дзецях аднолькавыя бардовыя камізэлькі з эмблемай — адметны элемент формы гімназістаў.

— Адкрываем тэст па мінулай тэме.

— На ацэнку? А можна паўтарыць? Вы нам крыху дапаможаце? — засыпаюць Ірыну Валер'еўну пытаннямі вучні.

Відаць, што дзеці адчуваюць сябе абсалютна спакойна і ўпэўнена. І гэта нездарма: дырэктар размаўляе з дзецьмі спакойна, з цёплай усмешкай, да кожнага звяртаецца па імені.

— Многія мне потым прызнаюцца: мы вас зусім іншай уяўлялі! На мой погляд, калі дзіця можа само без страху прыйсці ў кабінет дырэктара са сваёй праблемай, работа вядзецца правільна. Я з радасцю ўздыхаю кожны раз, калі чую нясмелы стук у дзверы, — дзеліцца сакрэтамі Ірына Валер'еўна.

Пасля ўрока — «рэйд» у сталовую: трэба асабіста праверыць, як сёння кормяць.

— На самай справе, маё ўяўленне аб рабоце дырэктара, пакуль я была настаўніцай і нават намеснікам, вельмі моцна адрознівалася ад рэальнасці. Дырэктар школы — гэта, як ні дзіўна такое чуць, у першую чаргу гаспадарнік, на ім адказнасць за дакладнае функцыянаванне складанага механізму з пункту гледжання практычнай рэалізацыі. Звышыдэя і выбар кірункаў развіцця — бясконца важныя, аднак рэальная жыццё часта прымушае задумвацца аб больш надзённых рэчах.

Я не магу ацэньваць сваю працу ў якасці дырэктара школы, мне здаецца, гэта прэрагатыва вучняў, іх бацькоў і працоўнага калектыву. Аднак я бясконца ганаруся, кажу гэта шчыра, тым, што выбрала прафесію настаўніка. Якое задавальненне бачыць, як з маленькіх, дураслівых і наіўных дзяцей вырастаюць дарослыя, сур'ёзныя, мэтанакіраваныя маладыя людзі. А як цікава працаваць з сучаснымі дзецьмі! Яны ж зусім іншыя: са сваёй выразна выяўленай пазіцыяй, смелыя і адкрытыя. І справа не ў тым, што ў нас добрыя дзеці, хоць гэта і прыемна, а ў тым, што ў цэлым жыццё змяняецца, і я не магу сказаць, што ў горшы бок.

На пытанне аб тым, а якія ж мінусы ёсць у гэтай прафесіі, Ірына Валер'еўна надоўга задумваецца.

— Па праўдзе гаворачы, нічога не прыходзіць у галаву. Хоць, — яе позірк падае на фотаздымак, які стаіць на стале, — адзін вельмі істотны недахоп усё ж ёсць. Вельмі мала часу застаецца на сям'ю.

А яна ў дырэктара немаленькая, ва ўсіх складаных жыццёвых сітуацыях у яе ёсць 4 абаронцы: муж і тры сыны. Два старэйшыя ўжо вучацца ў ВНУ, маміна ўцеха — малодшы Ілюша, які цяпер у 4-м класе гімназіі. Часам ён забягае да мамы ў кабінет, каб падзяліцца навінамі ці проста пабыць побач, бо дома яна будзе толькі позна ўвечары.

— Спрабую падумаць, як апісаць мой працоўны дзень, і ў мяне не атрымліваецца. Кожны раз ён розны, як у калейдаскопе, не бывае не тое што аднолькавых, але нават і падобных. І мне вельмі падабаецца такі рытм, не хачу спыняцца!

Віншуем Ірыну Валер'еўну і ўсіх яе калег з Днём настаўніка. Жадаем плёну, таленавітых вучняў і душэўнага ўздыму. Дзякуй вам за вашу працу!

Дар'я КАСКО

kasko@zvіazda.by

Фота Яўгена ПЯСЕЦКАГА

Загаловак у газеце: У школе аднолькавых дзён не бывае

Выбар рэдакцыі

Культура

У выдавецтве «Мастацкая лiтаратура» выйшла кнiга Аляксандра Радзькова «Мой фiзмат»

У выдавецтве «Мастацкая лiтаратура» выйшла кнiга Аляксандра Радзькова «Мой фiзмат»

Пра калег — настаўнiкаў, старэйшых таварышаў, паплечнiкаў распавядае доктар педагагiчных навук, прафесар матэматыкi, заслужаны дзеяч навукi Рэспублiкi Беларусь.

Грамадства

Тураўскі крыж упершыню будзе прадстаўлены 26 верасня

Тураўскі крыж упершыню будзе прадстаўлены 26 верасня

На свята Узнясення Крыжа Гасподняга, падчас вячэрняй службы ў Мінскім кафедральным саборы.

Грамадства

Як і чым жыве колішняя «памідорная сталіца» Беларусі?

Як і чым жыве колішняя «памідорная сталіца» Беларусі?

Каб адчуць, чым organіc food адрозніваецца ад звыклых для сучаснага гараджаніна прадуктаў, дастаткова пакаштаваць памідоры ў Савічах і параўнаць іх з таматамі з гіпермаркета.

Грамадства

Генеральны дырэктар РУП «Белпошта» Святлана Юркевіч: Мы будзем развіваць перш за ўсё паштаматы

Генеральны дырэктар РУП «Белпошта» Святлана Юркевіч: Мы будзем развіваць перш за ўсё паштаматы

На працягу многіх дзесяцігоддзяў пошта асацыіравалася з традыцыйным наборам паслуг — лістамі, пасылкамі, газетамі, пенсіямі... Але сучасныя тэхналогіі ўсё больш уваходзяць у наш побыт.